Kinderhuis Voice of children in Kathmandu, Nepal

 

Een verslag van ons bezoek aan het kinderhuis, 13 t/m 21 april 2012

 

 

 

Zaterdag 14 april aankomst in Kathmandu

Van Arie Janssen, behorend tot de steungroep Nepal, hadden wij een contactpersoon gekregen, die voor ons een hotel en allerlei andere zaken zou regelen. Zijn naam: Ajay Pant. Ajay kwam ons afhalen op het vliegveld en bracht ons naar het hotel. Wij verbleven in Hotel Holy Himalaya. Dit is gelegen in Thamel, de toeristenwijk van Kathmandu.

 

Zondag 15 april

De vrouw van Ajay, Suman Pant, heeft ons rondgeleid langs verschillende bezienswaardigheden in Kathmandu.

 

Maandag 16 april

Vandaag hebben we een ontmoeting met Sunit Kanahl. Sunit heeft in het kinderhuis Sunaulo gezeten. Voorheen het kinderhuis wat ChildRight sponsorde. Hij zat er ook ten tijde van Henk M., degene die de kinderen heeft misbruikt en nu zijn straf uitzit in een Nepalese gevangenis. Sunit heeft ons zijn hele levensverhaal verteld, een schrijnend en indrukwekkend verhaal. Hij komt uit een zeer arme familie en is door zijn vader als klein kind op straat gezet. Om aan eten te komen raakte hij verzeild in de kinderprostitutie. Van hieruit kwam hij in het kinderhuis waar hij dus ook misbruikt werd door Henk M. Ondanks alles wat hij heeft meegemaakt, is hij ChildRight erg dankbaar voor de kansen die hem geboden zijn. Hij heeft inmiddels zijn middelbare school afgemaakt en is financieel overgenomen door een andere Nederlandse organisatie: Fair Chance. De voorzitter hiervan is Rens Pothuizen en hij is aangesloten bij onze steungroep Nepal. Door deze organisatie krijgt Sunit nu de kans om verder te studeren voor tandarts. Hij is zich erg bewust dat alles afhangt van zijn gedrag en resultaten en doet dan ook enorm zijn best om alles zo goed te houden. Hij heeft dan ook bijna dagelijks contact met Rens Pothuizen om alles door te nemen, zowel financieel als zijn privéleven. Sunit heeft zelf nu ook een 5-tal kinderen onder zijn hoede genomen die hij wat bijlessen geeft en verder op weg helpt. Aangezien Sunit nog vaak contact heeft met de kinderen uit het kinderhuis kon hij ons ook vertellen over hoe het er, volgens hem, nu aan toe gaat. Hij is er positief over en kan in ieder geval vertellen dat de kinderen het er naar hun zin hebben en het hen aan niets ontbreekt. Hij wilde graag zijn medewerking verlenen aan het maken van een videofilmpje wat wij op de Facebookpagina van ChildRight hebben gezet.

 

Dinsdag 17 april

Wij werden opgehaald door een taxi van VOC (Voice of Children) die ons naar het hoofdkantoor van VOC bracht waar wij een ontmoeting hadden met Krishna Thapa, directeur van VOC. Het hoofdkantoor van VOC is gevestigd in Sanepa, Lalithpur. Dit ligt ca. 5 km van Thamel. Krishna Tahpa ontving ons in zijn kantoor en was in gezelschap van Uttam Dhakal. Dit is de financial manager van VOC. Het was niet mogelijk om meer leden van het bestuur op dat moment daar te krijgen aangezien zij in het dagelijkse leven een gewone baan hebben. Zij komen 1x per 2 maanden bij elkaar om te vergaderen over de organisatie. Krishna heeft ons uitgebreid te woord gestaan en heeft op al onze vragen antwoord gegeven. Hij heeft een schema gegeven van hoe VOC in elkaar zit, dit geeft een goed beeld daarvan. Op het moment dat de kinderen uit Sunaulo in het huis van VOC trokken, bedroeg het aantal 43. Momenteel verblijven er 37 kinderen in het kinderhuis. Een lijst van de kinderen krijgen we 's middags wanneer we het huis in Lubhu zullen bezoeken. Thapa zegt dat het momenteel goed gaat met de kinderen. De kinderen uit Sunaulo hebben allemaal counseling gehad na het misbruik van Henk M. Deze Henk M. zit een celstraf van 9 jaar uit in Nepal, waarvan er nu 5 zijn verstreken. Krishna Tahpa vraagt of ChildRight hem t.z.t. behulpzaam wil/kan zijn met het vragen aan de overheid voor uitwijzing van Henk M. naar Nederland. Zij zijn bang dat hij wederom verdwijnt in Nepal om daar weer kinderen te misbruiken. Ook de kinderen zelf zijn bang dat Henk M. weer terugkomt om hen te misbruiken, dit hebben de jongens overigens ook zelf aan ons verteld. ChildRight sponsort het huis in Lubhu, maar dit is niet genoeg om maandelijks de kosten te dekken voor de gehele organisatie VOC. Andere organisaties die sponsoren maar aan andere programma's van VOC zijn o.a. Enfants&Developpement, ECPAT Luxemburg, Partage France en Every Child, Engeland. VOC krijgt geen steun van de overheid. Na dit informatieve gesprek werden we naar het kinderhuis in Lubhu gebracht. Dit ligt ca. 13 km vanaf Kathmandu en ligt op het platteland. Na de chaos en smerigheid in Kathmandu is het in Lubhu heel rustig en schoon. Dat de kinderen een half uurtje moeten lopen naar school is normaal voor Nepalese begrippen. Het  kinderhuis bestaat eigenlijk uit 2 delen: een huis voor jongens en een huis voor meisjes. Het huis voor meisjes is aanmerkelijk kleiner en is van minder gemakken voorzien dan het huis van de jongens. Voor douchen en kleding wassen moeten de meisjes naar het jongenshuis. De huizen zien er schoon en goed uit. We werden ontvangen door Bharat Thapa (geen familie), degene die de leiding heeft in de huizen. Hij gaf ons een lijst met namen van de kinderen die momenteel in het huis verblijven. Deze dag zijn ze er niet allemaal want het is vakantie en menig jongen en meisje is dan op bezoek bij familie of vrienden. Er verblijven, zo valt op de lijst te lezen, 37 kinderen in de huizen waarvan 6 meisjes en 31 jongens. Na een rondleiding door het huis hebben we nog wat met de jongens en meisjes gepraat. We hadden petjes van ChildRight meegenomen en wat speeltjes die we uitgedeeld hebben. Het werd met enthousiasme ontvangen. Nog even allemaal op de foto waarna we weer terug naar ons hotel werden gebracht.

 

Woensdag 18 april

Na alle indrukken van voorgaande dagen hebben we het deze dag wat rustig aan gedaan. We hebben in een restaurant waar veel buitenlanders komen een Engelsman ontmoet, genaamd Michael McGowan. Hij is van de organisatie Nepali Childrens Trust en heeft een huis gebouwd voor Nepalese gehandicapte kinderen. Deze kinderen hebben nog meer aandacht nodig en hij is daar druk mee. Hij verblijft de helft van het jaar in Kathmandu en houdt zo een vinger aan de pols.

 

Donderdag 19 april

Deze ochtend werden we opgehaald door Kalpana Basnet. Zij is sociaal medewerkster van VOC en zal ons begeleiden naar 3 jongens, Puskar, Anil en Surya, alledrie 17 jaar, die vanuit Sunaulo/huis VOC nu op zichzelf wonen en zo hun school afmaken. Hun appartementje ligt in Kapan, Kathmandu. Het is een hokje van 2x2m met 2 bedden en een kookstelletje maar de jongens zijn er duidelijk blij mee. Zij krijgen iedere maand een vast bedrag (2.500 roepies) en dit is net genoeg om van rond te komen. Soms is het wat moeilijker, want als de gasfles leeg is dan moet er wat beknibbeld worden op de rest. Daarnaast krijgen zij 2x per jaar kleding. In principe zou dit genoeg moeten zijn aangezien er altijd een schooluniform gedragen wordt. De school bestaat uit 12 klassen. De eerste 10 klassen doorloop je als je in het kinderhuis verblijft. Hierna doe je een examen en wanneer dit gehaald wordt, ga je uit het huis op jezelf wonen of, als het enigszins mogelijk is, bij een familielid. Dit komt overigens niet zo vaak voor, want vaak is er met dat familielid iets aan de hand (verslaafd, gewelddadig, te arm). Een reden voor de jongens en meisjes om in het huis te verblijven. Maar VOC probeert, als het mogelijk is, toch het kind bij een familielid onder te brengen. De laatste 3 maanden van de 10e klas krijg je naast de gewone leervakken ook een korte opleiding tot metselaar, houtbewerker enz. zodat je die laatste 2 klassen eventueel in je eigen onderhoud kunt voorzien. Volgens de jongens die we gesproken hebben, is dit erg moeilijk aangezien ze ook veel moeten leren en de afstanden die afgelegd moeten worden naar school zijn lang door de erg slechte wegen. Na deze 12 klassen houden de donaties op en zijn de jongens op zichzelf aangewezen. Zij vragen dan ook hulp aan ons en andere organisaties om ze te sponsoren voor verdere studie anders wordt het een bijna onmogelijke opgave. We hebben aan de jongens gevraagd waar zij op dat moment het meest behoefte aan hadden en dat bleek nieuwe kleren te zijn, wat overigens duidelijk te zien was. We zijn daarop met de jongens een nieuwe lange broek, shirtje en schoenen gaan kopen. Natuurlijk op de foto en zij waren enorm blij met hun nieuwe outfits. Kalpana Basnet vertelde dat van alle jongens en meisjes bij VOC dossiers worden aangelegd. Zij heeft er een paar aan ons laten zien. Er wordt precies bijgehouden wat er met de kinderen aan de hand is en wat er nodig is, zowel op lichamelijk als op geestelijk vlak. Regelmatig worden er teambesprekingen gehouden waarbij de verschillende kinderen worden besproken. De kinderen moeten ook zelf hun gesteldheid en doelen regelmatig beschrijven, wat dan ook weer door het team besproken wordt. Kalpana bezoekt ook de families van de kinderen of wat daar nog van over is, om te bekijken of de mogelijkheid voor de kinderen bestaat om terug te keren. Dit is vaak bijzonder lastig aangezien er veel armoede is en vaak ook verslaving aan te pas komt. Het valt op dat Kalpana een zeer goede band met de kinderen heeft.

 

Vrijdag 20 april

Vandaag hebben we een afspraak met Bharat Thapa van het kinderhuis om voor alle kinderen nieuwe kleding te kopen. Uiteindelijk, na een hele morgen zoeken en onderhandelen, zijn we erin geslaagd om voor alle kinderen een nieuwe jeans, shirtje en schoenen te kopen. Hierna zijn we naar het kinderhuis gegaan om de nieuwe kleding uit te delen. De kinderen waren er bijzonder blij mee en moesten dan ook uitgebreid op de foto.

 

Zaterdag 21 april

Vol indrukken en verhalen zijn we weer naar Nederland vertrokken.